Cabor

Nausikaa's Tao "Cabor" 02-12-1991 - 17-03-03

Afghaan rood zwart masker

Fokker: Rita Urlaub

v. Dt.Ch., Landes Sg. NRW 9, Verbands Jg.Sg.89 Nausikaa's Odin

m.LU, Dt, VDH-Ch., UICL Sg 88, Landes Sg. NRW 88, BD. Kurpf. 90, Jg.Winner 87 Nausikaa's Lyndi

Cabor had een heerlijk zacht en gevoelig karakter. Cabor was echter ook een echte clown en kon heel ondeugend doen, waardoor de visite wel eens op de grond lag van het lachen. Vooral heel gek doen op zijn eigen bank zodat alle aandacht naar hem ging. Ik weet nog goed dat we op het strand waren, na een lange wandeling en alweer op de terugweg zag Cabor in de verte een viskraam staan. Hij rende daar heel hard naar toe en stond met zijn natte zandpoten tegen de kar op in hoop een stukje vis te krijgen, toen dat niet lukte sprong hij tegen mensen op die vis stonden te eten. Met een rood hoofd kwam ik aanrennen (een windhond houd je nu eenmaal niet bij), gelukkig konden de mensen erom lachen. Toen Cabor al ruim 10 jaar oud was waren we een keer in Soestduinen samen met de honden van Hélène en Daisy van Gisèle. Het was mooi weer en er zaten een paar groepjes mensen op een kleed op de grond te picknicken. Cabor sjeesde daarheen en ging natuurlijk precies ertussen staan op het kleedje. Lekker ondeugend, misschien valt er wel wat lekkers te halen. Toen dat niet aan de orde was rende hij naar het volgende groepje en dit houd je zelf natuurlijk niet bij en luisteren doen ze dan helemaal niet. Het werd niet echt gewaardeerd (kinderen bang), maar ach Cabor was zo vreselijk lief voor iedereen, die zou nooit iets doen. Ik moest er wel stiekem om lachen. Cabor was ook heel erg lief voor de katten. Van kittens kon hij alles hebben, ze mochten zelfs over hem heen wandelen of hem als opstapje gebruiken om op de bank te komen. Cabor vond paarden ook heel erg lief. Hij is opgegroeid met Tamiro en dat was echt een grote vriend van hem. Na het overlijden van Tamiro miste hij het eigenlijk de paarden wel. Als we dan een keer een paard met ruiter tegen kwamen dan moest hij die even een kusje geven. Gewoon een superhond!

We hadden net de sleutel van de boerderij toen zowel Dunja (zie Dunja haar eigen pagina) van Marga als Cabor achteruit gingen. We zijn met Dunja naar een radioloog geweest, het slechte nieuws kwam hard aan. Dunja had verschillende tumoren zitten en ze had ook al vocht tussen haar hart en longen.

Een week nadat we met Dunja bij de radioloog zijn geweest stond ik daar met Cabor. In eens begon hij tijdens het weekend wat te hoesten en dit werd steeds erger. Meteen naar de dierenarts. Er heerste wel kennelhoest en tegen beter weten in hoop je dat het zoiets is. Karen constateerde een veel te snelle en onregelmatige hartslag. Begin januari is Cabor vreselijk gegrepen door een Pitbull, daarna is hij nooit meer helemaal de oude Cabor geworden. Ik blijf er van overtuigd dat mede daardoor alles versneld is, het was toen echt een trauma voor hem. Bij de radioloog kwam naar voren dat zijn hartspier nog nauwelijks werkte en zijn kamers waren flink vergroot. Cabor had het ook al erg benauwd. Ik heb Cabor nog een aantal dagen medicijnen gegeven in hoop dat deze zouden aanslaan. Helaas sloeg het bij Cabor niet aan, hij wilde ook niet meer eten en soms keek hij ook wat verdwaasd in het rond. Hij zat gevangen in een lichaam dat niet meer werkte en moest ik met veel verdriet de knoop doorhakken en hem laten gaan. Op maandag 17 maart is Cabor overleden een paar dagen na Dunja die we op donderdag 13 maart moesten laten gaan.

Van Hélène ontving ik de volgende lieve woorden:

Het was een voorrecht om hem te hebben mogen leren kennen en de dames zullen hem in de toekomst zeker missen wanneer hij ineens niet meer aan jouw zijde verschijnt. Hij kon niet alleen heel goed de clown uithangen, zoals het een Afghaan natuurlijk betaamt, maar was ook, zelfs tot op hoge leeftijd, een bijzondere verschijning met een koninklijke uitstraling. Hij laat ongetwijfeld een enorme leegte achter.

Lieve Cabor we zullen je missen.

Cabor, ik mis je nog steeds, voor altijd in mijn hart!

Design by William