Diego

Diego 19 april 1981 - 8 mei 1991

Stamboomnaam: Francois

Fokker: J. Baré

v. Bacchus

m. Danaee de l' Aïd

Diego was onze eerste Afghaan. Diego was een fantastische hond, zo lief, zo betrouwbaar, wat een vriend! Ik werkte destijds op een school voor kinderen met spraak- en taalproblemen. Diego mocht vaak mee, wat hij heel gezellig en fijn vond. Hij heeft ervoor gezorgd dat veel kinderen hun angst voor honden kwijtraakten. Hij liep samen met ze op het schoolplein, vol geduld en heel rustig. Voor een Afghaan luisterde hij ook behoorlijk goed, natuurlijk was hij ook ondeugend. Ik weet nog dat er een tafel vol eten stond, Diego liep er een paar keer langs zonder te kijken. Diego pakte nooit iets, dus niemand lette meer op. Op een gegeven moment liep hij langs de tafel en pakte heel snel een lekker stuk vlees. Hij zal ook wel goed misselijk zijn geweest van die keer dat we even niet keken en hij een heel schaaltje met brokken boterkoek op at. Marga en Wim vonden het wel eens leuk om een stukje te gaan rondtoeren met de auto en namen Diego altijd mee. Diego vond treinen en vliegtuigen fantastisch en moesten ze wachten voor een trein dan zat hij al helemaal klaar en bleef deze helemaal volgen. Hij vond het altijd te gek als hij af en toe een frikadel kreeg. Wim dacht eens lief te zijn om geen frikadel maar kipstukjes voor hem mee te nemen. Achterin op de autobank draaide Diego zich om, hij wilde helemaal geen kipstukjes, hij wilde een frikadel. Wim is toen maar een frikadel gaan halen. Maar toen die op was wilde Diego toch ook heel graag de kipstukjes. Ik kan me ook nog goed die keer herinneren dat Stella Diego uitliet, we paste een middag op de cadeauwinkel van Marga en Gisèle. Het duurde wel heel lang voordat ze terug kwam, ik begreep er niets van. Tot ze terug kwam met een tas vol boodschappen. Diego had haar overal mee naar binnen getrokken, bij de een wilde hij slagroomsoesjes, bij de dierenzaak een kluif, de frikadel heeft ze maar laten zitten. Ik heb er smakelijk om moeten lachen. Diego;s grote vriend was Jessy, een halve wolf. De moeder van Jessy was een Italiaanse wolf uit de bergen. Die twee waren onafscheidelijk en hebben samen wat rondgerend. Diego is net 10 jaar geworden, helaas is hij overleden aan kanker.

Een wirwar van blonde haren,
rollend in het stuivend zand.
Alle andere spelend in de zee,
nee, Diego rent slechts op het strand.
De trotse kop hoog opgeheven,
de zeewind diep inademend.

Geen bal apporteert hij voor je,
stel je voor, hij is geen “hond”.
De zoete blik in zijn trouwe ogen,
wanneer hij zijn kop op je schoot vleit.
Mijn beste vriend, door dun en dik,
altijd mee, altijd daar voor mij.

Nooit meer fysiek aanwezig,
maar je zult altijd bij mij zijn.

(Geschreven door Gisèle Wal)

Design by William