Duchessa

Duchessa Sawahin
17-05-2005 - † 14-05-2009

Het is niet te bevatten, niet te accepteren mijn kleine lieve mooi prinsesje is niet meer hier.
In nog geen twee weken tijd was het gebeurd. Het begon met overgeven, dat ze deed ze wel eens vaker, dus de eerste dag reageerde ik daar niet echt op. De volgende dag gaf ze weer een keer over en heb ik contact opgenomen met Roel (mijn dierenarts), ik mocht haar wat Primperan tegen de misselijkheid geven. Wat recoveryvoer gegeven wat er ook in bleef. Donderdagavond was het weer mis ze begon weer over te geven. Vrijdag gelijk naar Roel. Algemeen onderzoek, geen koorts, niets vreemds te voelen, absoluut niet uitgedroogd. Injectie tegen de misselijkheid en Stomorgyl tabletten mee voor haar maag/darmen. In eerste instantie ga je uit van een virus. Zaterdagochtend moest ik Roel bellen hoe het ging, ze leek zich wat beter te voelen maar wilde niet eten. Ik had ook heel licht verteerbaar blikvoer meegekregen en kleine beetjes gevoerd. Zondagavond begon ze apathisch gedrag te vertonen. Gelijk maandag weer naar de praktijk, bloed afgenomen voor uitgebreid onderzoek. Verder niets te vinden, alles voelde goed en ook geen koorts. De volgende dag heeft Roel mij gebeld voor de uitslag, er was niets bijzonders aan het bloedbeeld te zien, een hele lichte verhoging bij de ontstekingswaarde, een hele lichte verhoging bij haar leverwaarde, maar bij het ziektebeeld dat zij gaf horen deze waarden bij. Daar ze nog steeds niet lekker was wel op de Synulox gezet om in ieder geval het ontstekingsbeeld weer te laten zakken. Woensdagmiddag zag ik haar wat opknappen en wilde ze zelf een beetje melk drinken. Ik zag haar per uur opknappen en ze kreeg weer overal interesse in. Donderdagochtend was ze weer de Chessa die ik ken, vrolijk en ze wilde graag iets eten. Heel voorzichtig wat vlees gegeven en een Lange Vinger en dat ging er met smaak in. Marga heeft haar ieder uur iets gegeven. ’s Avonds stond ze met smart op haar eten te wachten, ze kreeg maar een gedeelte van haar portie maar dat ging er met smaak in. Later op de avond nog een beetje vlees gegeven en ook dat ging er met smaak in. Vrijdagochtend nog steeds heel vrolijk en ze wilde graag eten. ’s Middags keek ik haar aan en zag in haar ogen dat het weer minder ging. ’s Avonds wilde ze niet eten. Zaterdagochtend Roel gebeld. Ze voelde wel iets warm aan, weer dwangmatig hele kleine beetjes voer gegeven. Als het na het weekend niet beter ging zouden we verder gaan kijken. Zondagavond vond ik haar weer beroerder worden maar ze was wel stabiel, ze had niet overgegeven en ik had er voldoende voer en vocht ingekregen, ze dronk wel zelf water.
Maandagochtendvroeg gelijk Roel gebeld en doorgegeven dat ik naar de praktijk zou komen. Toen ze vanochtend een plas deed vroeg ik me af of daar wat bloed bij zat, maar ik stond op afstand. Onderweg in de auto zag ik dat ze iets vloeide en ik dacht de laatste dagen steeds aan een baarmoederontsteking, in eerste instantie een gesloten baarmoederontsteking. Roel heeft gelijk een echo gemaakt, ze had ook over de 40°C koorts. Alles wat hij via de echo kon zien zag er goed uit, niet vergroot, geen vreemde plekken. Ook haar baarmoeder was niet echt vergroot. Roel wilde haar houden en heeft haar aan het infuus gelegd. Mariska had een lekker dik bedje voor haar gemaakt en ik vond het goed dat ze daar bleef, daar ik zo langzaam aan radeloos was. Om 13.45 uur belde Roel, de koorts was in eerste instantie gedaald naar 39°C maar daarna steeg deze weer ondanks de medicijnen. Hij vroeg aan mij wat te doen eerst nog een keer bloed opsturen om de ontstekingswaarde opnieuw te laten bepalen of haar openmaken. Ik heb alleen maar gezegd dat ze alles moesten proberen om haar te redden, daar Roel ook aangaf dat hij bang was dat ze tussen zijn vingers zou wegglippen. Ik heb daarna teruggebeld dat ik eraan kwam. Chessa deed gelijk haar kopje omhoog toen ik haar riep. We hebben besloten om niet langer te wachten en haar buik open te maken, een dag langer was een te groot risico. Ook om eerst nog naar een specialist te gaan, daarnaast heb ik veel vertrouwen in Roel. Ik heb Chessa in mijn armen genomen, kusjes op haar gezicht gegeven en tegen haar gezegd dat ze moest vechten daar ze weer naar Harley en Daisy terug moest. Vanaf mijn werk heb ik Marga gebeld en gezegd dat ik bang was haar te verliezen, ik ben met een heel naar gevoel op mijn maag naar Roel gereden. Roel stond erop dat ik bij de operatie zou blijven zodat we ook steeds konden overleggen als dit nodig was. Ze is aan de gasnarcose gegaan en aan de hartbewaking. Ze werd de hele tijd goed in de gaten gehouden. Roel weet ook dat je voorzichtig moet zijn bij windhonden. Hij maakte haar buik open, pakte de baarmoeder en die was wel iets verdikt maar niet gigantisch, hij riep me meteen dat ik moest komen kijken, de baarmoeder roze hoort te zijn en er zaten vreemde grauwe plekken op en hier en daar was het ook ontstoken. Hij ging gelijk verder kijken en overal op haar darmen zaten ontstekingsplekjes en hier daar met een klein puntje pus, nog geen buikvliesontsteking. De aanhangselen van de darmen waren zwaar ontstoken. In eerste instantie voelde de lever goed. Dit beeld had niets te maken met een zware baarmoederontsteking, de baarmoederhals was ook open en er zat geen pus in. Toen hij dit aan het bekijken was ging het helemaal mis, ze kreeg hartritme stoornissen en raakte in shock. Ze hebben gevochten voor haar leven, ze zijn heel lang aan het reanimeren geweest maar het mocht niet meer baten. Chessa is voor mijn ogen gestorven. Roel is daarna verder gaan kijken waar al die ontstekingen vandaan zijn gekomen, heel veel ingewanden waren zwaar ontstoken, zo ook haar pancreas, haar blaas, een gedeelte van haar lever was vergroot en ontstoken. Roel weet niet hoe dit zo heeft kunnen gebeuren, dit moet heel snel zijn gegaan. Hoe moeilijk ook en hoe ontroostbaar ik ook ben toch ben ik blij dat ik het zelf heb gezien. De betrokkenheid van iedereen, het vechten etc. Ook als ze de operatie had overleefd blijft de vraag of ze het gered zou hebben, dit beeld wat we kregen te zien was heel slecht. Het is alleen niet te geloven dat ze hier niet meer is. Dit zal heel lang duren, drie weken voor haar overlijden liepen we nog heerlijk te Kootwijkerzand. Ze was nog maar net vier jaar geworden. Roel heeft nog van alles geprobeerd om erachter te komen wat ze precies had, maar we zullen het nooit weten.

Lieve, lieve Chessa,

Waarom moest dit gebeuren, we weten dit beide niet, je was nog veel te jong. Je had nog jaren van spelen en rennen voor de boeg maar het mocht niet zo zijn.
Chessa is altijd een waanzinnig lieve hond geweest, zo betrouwbaar, zo aanhankelijk. Alleen als ze het coursingbaantje te kort vond wilde ze nog wel eens een keertje de andere kant oplopen. Chessa was in alles meer kat dan hond, leerde volgens mij meer van de katten dan van Harley. Wat de katten deden dat kon zij ook. Op de tafel staan, in een bloempot met modder dansen, vrijen met haar vriendje Unais. Haar dikke maatje is natuurlijk Harley waar ze dag en nacht mee samen was. Tijdens de wandeling zag ze Harley soms meer als een haas dan als haar vriend en werd hij soms flink onderuit getrokken, tegen haar snelheid kon Harley niet op. Ze had niet veel op met vreemde honden, trok zich dan terug en wilde niet spelen. Wel met haar grote vrienden, ik hoefde hun naam maar te noemen en er kwam een big smile op haar gezichtje, haar grote vriendin Daisy. Haar geheime liefde Picaro en haar renmaatjes Pippin en Whisper, maar ook vooral haar lieve maatje Gimmick. Met deze grote vrienden was ze vrij en speelde ze volop. Chessa was ook een binnenvetter, kwijlde als ze dingen niet leuk vond en daardoor ging ik ook dingen laten, niet meer naar show, niet meer naar drukke evenementen. Ik heb het verschillende keren geprobeerd maar ik deed haar daar geen plezier mee, dan maar niet.
In de auto of op de bank kroop ze altijd tegen je aan en deed ze haar kopje op je arm,wat zal ik dit vreselijk gaan missen.

Lieve Chessa je bent veel te jong gegaan, heel oneerlijk en niet te bevatten, dit klopt gewoon niet. Maar hoe ik het ook wil ik krijg je niet meer terug. Ik weet dat je bent opgehaald door Diego, Khari en Cabor die je hebben meegenomen naar het licht en waar je altijd mag spelen en niet meer ziek bent. Harley zal ik moeten opvangen, die is heel triest, de eerste avond na je overlijden was hij heel erg hyper en op een gegeven moment kroop hij bij me en zat hij toch wat te huilen, hetzelfde wat ook Daisy vlak na je overlijden heeft gedaan. Ik weet dat je af en toe nog bij me bent en ooit zullen we weer samen zijn!

Liefs,

Leslie, Harley en alle katten

Saluki zwart wit grizzle teefje

Geboren: 17 mei 2005

Fokker: Dagmar Hintzenberg-Freisleben & M. Behrmann

v. Dt.Ch., FCI EuropaJgd.Sg.04, JAJgd.Sg.04 Brahmani Sawahin

m. Dt.Ch., BundesSg.2004 Shirin-Esther al Firdous

Al een tijdje liep ik eraan te denken om er een pup bij te nemen, een vriendinnetje voor Harley. Eerst wilde ik dat Harley vrij normaal gedrag vertoonde voordat ik aan een pup zou beginnen. Gelukkig gaat het met Harley steeds beter en ging in steeds meer rondkijken voor een pup. Helemaal gecharmeerd van de Sawahin honden wilde ik graag daar een pup vandaan. Het is Duchessa geworden, ik was gelijk verliefd op haar, die onweerstaanbare oogjes. Gelukkig viel Duchessa ook op mij, toen ik naar haar ging kijken dook ze gelijk op mijn schoot en kreeg ik een flinke wasbeurt. Duchessa betekent hertogin en zo gedraagt ze zich ook wel een beetje, een echt dametje. Haar roepnaam is Chessa (spreek je uit als Tjessa). Duchessa is een heerlijke pup, heel vrolijk en ze vindt alles leuk en gezellig. Ze is heel vrij en haar staart valt er bijna af zo leuk vindt ze iedereen. Natuurlijk is ze ook ondeugend, vooral als ze denkt dat ze een kat is en samen met de kittens kattenkwaad uithaalt, bijvoorbeeld door op de salontafel te gaan staan. Ze helpt ook regelmatig mee in de tuin, vooral die ene keer dat er een bloempot onder water stond en zij daar in stond te dansen, toen was ze toch meer een modderprinses dan een hertogin. Ze is overigens gek op water, bij de fokker mogen de pups bij mooi weer in de vijver zwemmen en dat vindt ze heerlijk. De katten accepteren haar heel goed, mede doordat ze geen machogedrag vertoont en veel rustiger overkomt dan Harley. Ik geniet dan ook volop van haar. Als ze wat ouder is ga ik haar samen met de fokker uitbrengen op tentoonstellingen en als ze volwassen is mag ze ook af en toe coursen.

Op 17 mei 2006 is Duchessa 1 jaar geworden (het gaat veel te snel). Ze is een makkelijke pup geweest, ze is heel intelligent wat het opvoeden heel eenvoudig heeft gemaakt. Ze begrijpt heel veel, is heel zachtaardig en super aanhankelijk. Wat kan je nog meer wensen? Ze is nog steeds heel vrij en vrolijk naar andere mensen. Ik breng haar heel af en toe uit in de jeugdklasse op tentoonstellingen wat te volgen is onder “shows”. Ze is qua ontwikkeling nog lang niet klaar en voorlopig zullen we het dan ook rustig aan doen. Ze is in augustus 15 maanden geworden en mag nu ook af en toe coursen. Ze vindt dat prachtig, alleen toen ze voor het eerst met een andere hond mocht lopen vond ze dit toch wel wat eng, maar dat komt wel goed.

9 Weken oud

4 Maanden oud

Duchessa vier en halve maand oud samen met Ujana en Umaiza

Sawahin Saluki's

Design by William