De Saluki is een van de oudste bekende hondenrassen. De vroegste aanwijzing voor een Saluki-achtige langbenige jachthond is gevonden in een muurschildering in Çatal Hüyük in Zuid-oost Anatolië. Men neemt aan dat deze schildering dateert van 5800 jaar voor de jaartelling, rond de tijd dat de eerste kleipotten werden gemaakt. Andere zeer vroege vermeldingen zijn te vinden als illustraties van vooral Perzische en Islamitische geschriften. De eerste afbeeldingen van de Saluki in de westerse kunst dateren van circa 1400, zodat men mag aannemen dat het ras vanaf die tijd in Europa was vertegenwoordigd. Een bijzonder fraai voorbeeld van hoe de karakteristieke vorm van de Saluki over de jaren behouden bleef, is te zien op het prachtige bronzen bord uit 1544, van de kunstenaar Benvenuto Cellini.
De vroege Europese Saluki's verschilden onderling nogal in afmeting en type als gevolg van uiteenlopende geografische- en jachtachtergrond.
De eerste standaard van 1923 hield hier gelukkig rekening mee. De Saluki is
geen eenheidsras. De algemene verschijning van dit ras moet een indruk geven
van sierlijkheid en evenredige proporties. Tevens van grote snelheid en uithoudingsvermogen,
gepaard aan kracht en behendigheid. Dit om de hond in staat te stellen gazellen
en andere prooidieren te jagen over (zwaar gaand) mul zand en rotsachtig bergterrein.
De uitdrukking moet waardig en zachtaardig zijn met trouwe, in de verte kijkende
ogen. Wanneer men naar een Saluki kijkt, waant men zich in de wereld van 1001
nachten, met woestijnen, karavanen, woeste jagers en roversbendes; de wereld
van amandelvormige ogen, gracieuze bewegingen, zijdeachtig haar en zachte tapijten;
van steenachtige plateaus, jachtkreten en de snelle en machtige bewegingen van
de jachthonden: Saluki's. Waar vindt men een ras met zoveel variatie in kleur,
grootte en type? De kleuren variëren van zuiver wit via rood naar zwart
met zilver of black and tan - met alle schakeringen daartussenin. De vacht is
redelijk kort op het lichaam met zijdeachtige bevedering (lange haren) aan oren,
staart, benen en tussen de tenen. Ook komen er korthaar Saluki's voor.Het rastype nuchter beschrijven is niet zo eenvoudig. Allereerst de zuivere harmonie! Het adellijke hoofd op een lange en gespierde hals, goed naar achter liggende vlakke schouders, lange rechte voorbenen met ietwat lange voeten; verder een ruime borstkas, goed opgetrokken lendenen en een sterke achterhand. Dit alles in evenwichtige proporties zonder overdrijving.
Hierbij moet men in gedachten houden dat de Saluki uithoudingsvermogen moet bezitten, kracht en snelheid met maar één doel: het bemachtigen van de prooi. De eigenlijke grootte van de
hond speelt hierbij geen enkele rol. Het gangwerk hoort niet echt uitgrijpend
te zijn, maar moeiteloos en dansend. De Saluki moet door het herfstbos lopen
zonder de bladeren te verstoren.Het jachtinstinct is nog steeds duidelijk aanwezig in onze honden. Hoewel Saluki's dol zijn op zachte fauteuils en sofa's zijn het geen schoothonden. Eenmaal buiten en los van de lijn tonen ze nog steeds waarvoor ze zijn gefokt. Een goed alternatief voor de natuurlijke jacht zijn in Nederland de coursings en eventueel het baanrennen. Een Saluki is geen allemansvriend. Hij is dol op zijn huisgezin, maar over het algemeen terughoudend tegenover vreemden. Men moet een Saluki bejegenen als een dierbare vriend: met veel geduld en begrip. Schreeuwen of slaan zijn funest, de Saluki verliest dan elk respect. Met hun zachte, wel een ietsje koppige karakter zijn het niet echt gehoorzame honden. Maar met liefde en begrip kan men alles van ze gedaan krijgen. Saluki's zijn door de eeuwen heen gefokt om zelfstandig te jagen en te doden; waarom zouden ze zich nu onderdanig moeten gedragen? Uiteraard is het wel heel goed mogelijk een Saluki aan te passen aan de huiselijke omgeving, maar hij zal altijd behoefte houden aan vrijheid en veel beweging.
Bronvermelding: NVOW site. Op deze site kan men veel informatie vinden over Oosterse Windhonden.
