Tamiro

Tamiro 07-07-1976 - 20-03-1995

Trakhener zwart

Fokker: Trakhener Stoeterij de Berkenhoeve

v. Amagun

m. Tamara

Tamiro was mijn trouwe vriend. Ik heb hem gekocht toen hij net 3 jaar was. Een grote wens destijds om een dressuurpaard te kopen, ik heb er dan ook jaren alles voor opzij gezet. Samen met mijn trainer hebben we hem alles bijgebracht (oefeningen tot Grand Prix niveau), geen gemakkelijke taak. Tamiro was een zuivere Trakhener, een volbloed. Hij was zoals men dat in de paardensport noemt "heet", eigenlijk een paard dat niet zo geschikt is voor de wedstrijdsport, een druktemaker. Hij paste dus prima bij mij.
Na jaren trainen kwam ik met Tamiro uit in de internationale dressuurproeven, de Prix St. George en Intermediare I. Ik heb behoorlijk wat mee moeten maken met Tamiro. Door zijn drukke gedrag had hij nogal eens een ongelukje. Zo heeft hij drie keer in een sloot gelegen. De eerste keer gewoon omdat hij de sloot niet zag omdat hij druk aan het rennen was. De tweede keer wilde hij graag naar een merrie met veulen en haalde net de sprong niet. De derde keer weet ik niet, ik was zijn stal aan het uitmesten en in eens gooide ik alles neer en rende naar het land. Daar zat hij vast in de modder, al aardig uitgeput. Ik heb zijn hoofd vast kunnen houden en uiteindelijk hebben we hem met een tractor op het droge kunnen halen. Zo ook heeft hij eens vastgezeten met zijn voet in een voerbak, andere paarden krijgen dat niet voor elkaar, maar Tamiro dus wel. Flinke schaafwond op zijn been, gelukkig verder niets ernstig. Tamiro was zo ontzettend lenig, net een stuiterballetje dat hij het zelfs presteerde om met zijn anti-rolsingel toch om te rollen in zijn stal en zo vast te komen liggen tegen de muur. Door het slaan met zijn benen tegen de muur was er een heel klein stukje hoefbeen afgebroken, wat een geluk had hij toen, na een paar weken rust was alles weer goed. Hij is er ook een keer met een staldeur vandoor gegaan, hij schrok en tilde zo de deur op en nam deze mee (staldeur is niet op te tillen zo zwaar), ook dat is goed afgelopen. Gelukkig buiten deze ongelukjes heb ik 15 fantastische jaren met hem gehad. Tamiro was echt mijn paard, ik was de enige die alles met hem kon doen! Tamiro was zo lichtvoetig dat als hij goed aan het werk was hij danste en amper de bodem raakte. Als hij changementen om de pas maakte dan huppelde hij gewoon. Het was dan echt een eer om dit te mogen voelen!

Op een zondag 17 maart 1991 kreeg hij, in eerste instantie leek het wel een astma aanval zo benauwd leek hij het te hebben, een enorme koliekaanval. In al die jaren ervoor had hij nog nooit koliek gehad. Uiteindelijk na een hele toestand (dat is een veel te lang verhaal) kwamen we pas in de loop van de middag in Utrecht aan. Een heel vreemd weekend voor hen, daar het ene paard na het andere paard werd binnengebracht met koliek. Uiteindelijk hebben ze Tamiro geopereerd en bijna drie meter dunne darm weggehaald. Hij had een lipoom omslingering om zijn dunne darm. Dit is een stukje weefsel met een vetballetje eraan (komt bij mensen ook voor), deze is gaan slingeren en is om de dunne darm heen geslagen, een groot stuk was daardoor afgestorven. Hij had maar 10 - 20% kans om in leven te blijven. Toen hij uit de narcose kwam was hij heel erg in de war, ik mocht niet bij hem (te gevaarlijk, als hij bijvoorbeeld omvalt) maar stond achter een dikke deur. Ik praatte met hem en hij kalmeerde en kwam wankelend naar me toe en legde zijn hoofd in mijn armen (die ik nog net boven de deur kon houden), heel ontroerend. Ik ben al die tijd dat hij op de intensive care afdeling stond zoveel mogelijk bij hem geweest, minimaal twee keer per dag. Tamiro heeft het door zijn enorme wilskracht, zijn superconditie gered en mocht (ook heel uitzonderlijk) na 10 dagen al mee naar huis.
Ik heb hem weer geprobeerd uit te brengen in de sport maar ik kon het niet meer opbrengen om hem volop te trainen. Ik heb daarna nog vier jaar van hem genoten.
Precies vier jaar na zijn operatie in exact hetzelfde weekend (vraag me niet waarom) is hij aan koliek gestorven. Ik heb altijd na de operatie die angst gehad. In de vier jaar na de operatie is hij geen dag ziek geweest en in eens was het gebeurd. Hij heeft op mij gewacht, de dierenarts kreeg hem niet meer overeind, op het moment dat ik aan kwam lopen sprong hij overeind, het heeft daarna niet meer lang geduurd en toen raakte hij in shock.
Ik heb er jarenlang niet over kunnen praten en nog steeds mis ik hem.

Eerste gedeelte van het gedicht heeft Gisèle Wal geschreven nadat hij geopereerd was. De laatste vier regels hebben we samen toegevoegd toen hij was overleden.

Tamiro

De neusgaten wijd open,
briesend in de buitenlucht.
De zwarte vacht glanzend,
weerkaatst door felle zon.
Alerte houding, felle blik,
spieren gespannen, aders hoog.
Snel een hap mals gras,
dan 't hoofd weer fier omhoog.
Tamiro mijn mooi paard,
ik ben blij dat je weer naast me staat.

Het gedeelde aardse leven,
werd slechts verlengd met vier jaar tijd.
Meer dan vijftien jaar vriendschap ons gegeven,
zal je bij mij zijn, voor altijd.

Liefs,

Leslie

Design by William